Vrijdag 23 september

Om kwart over tien gooien we onder een stralend zonnetje los voor de laatste tocht van onze reis: die naar huis. Een minpuntje is dat er geen wind is, zodat we alles op de motor moeten doen. We hebben stroom mee en leggen de 24 mijl in no time af. In IJmuiden worden de huisjes aan het strandje bij de haven net weggehaald en dat terwijl er voor de komende week mooi weer is voorspeld. De sluis gaat voor ons open als we aan komen varen en gaat als we, als enige, erin liggen direct achter ons dicht. Om 14.00 varen we het Noordzeekanaal op. We zijn weer op zoet water! Adri moet nog wat werk voorbereiden en ik stuur het schip door het kanaal. Bij het IJ neemt hij het roer weer over en ik hang de stootwillen en de landvasten op de juiste plek voor de Oranjesluizen. Weer kunnen we er meteen in en worden direct geschut. Dat gaat lekker snel! Precies om vijf uur zijn we bij de Schellingwouderbrug, die dan open zou moeten gaan. Er liggen aan beide kanten van de brug schepen te wachten en al snel blijkt dat er gewerkt wordt aan de weg en dat er tot zes uur een stremming is. Er zit niets anders op dan aan te leggen aan de remmingwerken en te wachten. Na een drankje en een snackje is het zo zes uur en gaan we na de brug het Markermeer op. In de verte zien we het Muiderslot al liggen. Het is opeens een stuk koeler en en de lange broeken en truien gaan weer aan. In Muiden kunnen we meteen de sluis in en aangezien we dit jaar geen abonnement hebben, moeten we ook nog € 8,50 betalen. In een halfjaar is dit de eerste keer dat we voor een brug of sluis moeten betalen. En passant beseffen we dat we eigenlijk nog hadden moeten tanken en dat als we dat later doen er boven op de tank benzine nog € 17,- komt aan sluiskosten. En dat geldt voor elk schip, want dit is de enige plek in de omgeving waar je kunt tanken. Belachelijk!
Om half acht liggen we weer op ons eigen plekkie. We pakken nog wat spullen bij elkaar en dan halen de kinderen ons op. Onderweg kijk ik nog wat verdwaasd om me heen. Alles lijkt hetzelfde en toch voelt het anders. Als we de auto uitkomen, komt net de kat aanlopen. Gelukkig, die is nog net zo dik als eerst en begint meteen, na een uitgebreide knuffelbeurt, om eten te schreeuwen. We zijn weer thuis.

Met dank aan Wim en Mieke, Piet Hein, Ben en Juan en niet te vergeten Joris en Lianne, die de bepaald niet makkelijke overtochten samen met ons gemaakt hebben en daardoor ons doel, de Azoren, mogelijk gemaakt hebben. Mede dankzij jullie werd het een onvergetelijke en fantastische reis.

Natuurlijk ook dank aan Paul, Yvonne en Giselle van OceanPeople voor de begeleiding en het hele flottielje voor de gezelligheid. Het was super!

En, last but not least, dank aan Jan en Sabine. Voor alles.