Zondag 28 augustus

In verband met de Alderney Race waar we stroom mee moeten hebben, gaat de wekker al om vijf uur en klokslag 05.30 uur gooien we los. Het is nog donker, maar we worden eigenlijk meteen al getrakteerd op een bijzonder mooie zonsopgang. We zitten al weer met het thermo ondergoed aan, want het is vrij fris. Door de stroming en de westenwind is het een hobbelig zeetje, maar het eerste stuk gaan we als een speer. Bijna 12 knopen halen we, een haastig afscheid van Guernsey. De Alderney Race maakt het ons niet makkelijk. We hotsenklotsen erdoorheen, de zeilen klapperen door het onrustige water onophoudelijk. Niet prettig en oncomfortabel.
Uiteindelijk wordt het beter, maar dan krijgen we stroom tegen. En wind mee met stroom tegen betekent hoge golven. Dus begint het gedonder weer opnieuw en zakt onze snelheid ook nog eens terug naar 3 knopen.
De klok springt een uur vooruit, tijd om de Franse vlag te hijsen. De zon komt af en toe om het hoekje kijken, de golven worden minder hoog, het wordt opeens heel aangenaam. Zo gaat het de laatste paar uur heel lekker en alleen op de fok spoelen we heel rustig de Grande Rade en daarna de Petite Rade van Cherbourg binnen. Om half drie leggen we aan.
‘s Avonds maak ik een grote pan spaghetti, Jan en Sabine eten mee, met als toetje een film (Charlie St. Cloud).

Maandag 29 augustus

Om 07.00 uur vertrekken we uit Cherbourg voor de tocht van 72 mijl naar Deauville. Het water rond de kaap is woelig door de stroming die er staat: we flitsen er met 11 knopen doorheen! Er staat nauwelijks wind, een steunzeil staat alleen maar te klapperen en er zit niets anders op dan te moteren. Als we eenmaal de kaap gerond hebben wordt het weer kalm en kan de koers verlegd worden. De wind komt nu van achteren en we zien Jan de gennaker opzetten. Die van ons ligt in de bakskist met 2 fietsen erbovenop, dus we proberen het eerst maar met vlinderen. Het is 10.00 uur, we gaan ruim 7,5 knoop en gezien het feit dat we pas vanaf 20.30 uur door de sluis van Deauville kunnen, vinden we het wel best zo. We moeten nog 45 mijl.
Omdat we toch nog veel te snel gaan besluiten we, in overleg met de Montanara, om koers te zetten naar Arromanches om daar voor het strand, op een wel heel unieke plek tussen de caissons, voor anker te gaan.
Als we er zijn, blijkt dat we er toch niet goed kunnen liggen. Er is weinig beschutting en we kunnen niet zo dicht bij het strand komen als we gedacht hadden. Dan toch maar door. De wind steekt ook wat op en met een plezierig gangetje gaan we richting Deauville.
De zon brandt ons zowat de kuip uit. In korte broek en T-shirt zitten we te genieten. Inmiddels hebben we stroom tegen en gaan we nog maar met een gangetje van 3 knopen. Adri rekent de boel nog eens na en komt tot de ontdekking dat we pas om 21.30 uur naar binnen kunnen: dan staat het water pas hoog genoeg. Tergend langzaam gaan we, met klapperende zeilen; de wind neemt steeds meer af. En we moeten ook nog een uur langer. We eten om 20.00 uur en dan gaat de zon onder. Het is meteen fris en de joggingbroeken en truien gaan weer aan. Eindelijk is het half tien en naderen we de sluis. Maar dan komen er eerst twee vissersboten uit de andere haven naar buiten stuiven. En dan nog drie en nog twee en nog meer. En allemaal doen ze wie het eerst bij de vis is. We schrikken ons rot: het is al hartstikke donker en we moeten goed opletten, het is slecht verlicht.
Maar het gaat allemaal goed, de sluis staat open en we kunnen zo doorvaren de haven in. Het eerste stuk van de haven, een lange aanlegsteiger en zo’n twintig boxen, is voor bezoekers. Er liggen 2 motorboten aan de steiger, 1 zeilboot in een box, de rest is leeg. Spooky! We kiezen een plekje aan de steiger omdat we niet te moeilijk willen doen met achteruit inparkeren in het donker en drinken dan onze welverdiende borrel op de Montanara.